Gök ekinler boy verip, başağa durduğunda,
Bir hoyrat yel esiyor, harmanı savuruyor.
Cevheri saklayıp da, taşı taşa vurduğunda,
Kendi öz pınarımın, suyu boşa vuruyor.
Parsel parsel eylemiş, bahçıvanlar bağını,
Kendi gülüm dururken, yaban gülü dermişler.
Düzlemişler her yandan, Anadolu dağını,
Evladın sofrasına, kuru ekmek sermişler.
On yılda bir uğrar da, bir boranla bir dolu,
Tazecik filizleri, kökten söküp atıyor.
Şu karanlık dehlizin, çıkmaz olsa da yolu,
Yine de o yiğitler, pusularda yatıyor.
Kovan güçlü olsa da, balı eler süzgeçler,
Sözde mülk sahibi çok, özde nemiz kalmıştır?
Hicran dolu bağrımda, her gün yeni bir göç var,
Dost dediğin kervanlar, yükün bizden almıştır.
Araştırmacı - Yazar
Mehmet DULKADİR
Yorumlar
Yorum Gönder
Lütfen görüş ve düşüncelerinizi buraya yazınız.