Şam Kapılarındaki Ateş ve Toroslar’da Tüten Duman: Jeopolitik Kuşatma Karşısında Köklerine Dönmek

Şam Kapılarındaki Ateş ve Toroslar’da Tüten Duman: Jeopolitik Kuşatma Karşısında Köklerine Dönmek

Ortadoğu coğrafyası, haritaların kanla ve cetvelle yeniden çizildiği, büyük güç projelerinin saha gerçekleriyle acımasızca test edildiği tarihi bir kırılma noktasından geçiyor. Uluslararası gözlem raporlarına ve Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kayıtlarına yansıyan son verilere göre; İsrail ordusunun işgal altındaki Golan Tepeleri’nden kopup Kuneytra, Dera kırsalı ve Şam’a kuşbakışı yirmi üç kilometre mesafedeki Qalaat al-Jandal hattına kadar uzanan kara sızmaları, göğsümüze saplanan bir hançer gibi bölgedeki kuşatmayı yeni ve karanlık bir evreye taşıdı. Hermon Dağı’nın eteklerinden Yermuk Havzası’na uzanan, yaklaşık yetmiş kilometrelik Sufa 53 tahkimat hattı ve 1974 Kuvvetlerin Ayrıştırılması Anlaşması’nı parça parça eden bu hamleler, coğrafyamızın bağrında açılan Davut Koridoru planının sahadaki en somut, en acı ayak sesleridir.

Büyük fotoğrafa "ters okuma" perdesini aralayarak baktığımızda, Washington ve Tel Aviv ekseninin asıl niyetinin İran’ı topyekûn haritadan silmekten ziyade, Gazze’nin çelikten kafesle kuşatılmasına ve emperyal dizayna ses çıkarabilecek her türlü bendi saf dışı bırakmak olduğu netçe görülmektedir. Önce Suriye’de İran nüfuzunun kırılması, ardından Lübnan sahasının bu kökten arındırılması hamleleri, Şam’ın etrafındaki surları birer birer düşürmüştür.
 Nitekim sahadan gelen haberler, İsrail’in artan kara ve hava baskısı karşısında Şam’daki bazı kritik devlet kurumlarının ve bakanlıkların Halep ile Hama hattına taşınması yönündeki acil durum hazırlıklarının fısıldandığını; tehlikenin, başkentin mahremiyetine kadar dayandığını haykırmaktadır.

Bu çok katmanlı satranç tahtasında, başkentlerin attığı adımlar da tarihin akışına göre şekillenmektedir. Bir yandan Ankara ile Şam arasında 1974 sınırlarına dönüş ve Suriye ordusunun kurumsal olarak ayağa kaldırılması için savunma zirveleri kurulurken; diğer yandan Türkiye, Suudi Arabistan ve Pakistan öncülüğünde kurumsallaşan Mekke Ortak Savunma Antlaşması gibi bölgesel kalkanlar örülmektedir. Ancak, manidardır ki, tam da bu fırtınalı günlerde İlim Yayma Vakfı Mütevelli Heyeti Başkanı Bilal Erdoğan’ın, resmi bir devlet sıfatı olmaksızın Beyrut’a giderek oradaki Türkleri ve Akkar’daki Türkmen köylerini ziyaret etmesi, coğrafyanın sularını daha da dalgalandırmıştır. Nasıl ki geçmişte Bayırbucak Türkmenlerine yardım bahanesiyle Türk varlığı o coğrafyaya adım adım tahkim edildiyse, bugün de Lübnan’daki Türklerin ve Akkar Türkmenlerinin "sahipsiz olmadığını" gösteren bu ziyaret, yarın o topraklarda verilebilecek olası bir jeopolitik mücadelenin veya nüfuz alanının öncü reklamı olarak okunmaktadır. Kimilerince bu hamle şefkat eli olarak değerlendirilirken; eleştirel gözlerde, büyük satrancın unutturulan hamlelerini hatırlatan ve Türkiye’yi Lübnan’daki Türklerin hamisi konumuna yerleştiren bilinçli bir manevra olarak yer bulmuştur.

Bölgede çalınan bu savaş tamtamları, ufukta çakan büyük bölgesel fırtınanın habercisiyken, Ankara içeride de stratejik hamlelerini hızlandırmıştır.

 Günlerdir tırmanan bu gerilim karşısında iç siyasette saflar sıkılaştırılıp muhalefet hizaya getirilirken; bir yandan da Osmanlı’nın son dönemindeki ruh köküne dönüş misali, TRT ekranlarında Yörük ve Türkmen şölenlerinin parlatılmasına, ak saçlı analerin ve dernek başkanlarının ekranlardan boy göstermesine bilinçli bir fırsat tanınmıştır.
 Yıllarca coğrafi aidiyetleri silip süpüren o sahte "Türkiyelilik" safsatası, fırtına kapıyı çalınca çöpe atılmış; dev mam grovesi gibi yükselen bu tehdit karşısında milletin öz evlatları yeniden Türkmen ocakları etrafında saflaştırılmaya başlanmıştır.

Çünkü dışarıdan biçilen elbiselerle, kâğıt üstünde üretilen formüllerle ne sınır hattı tutulabilir ne de bin yıllık hafıza ayakta tutulabilir. Ne sahadaki sızmalar ne de masalarda kurulan sanal koridorlar, milletin asıl direncini hesaba katmaktadır. Tarih, rüzgârın en sert estiği demde, ağaçların gövdesine değil köklerine sığınır. 

Bölgede savaş çanlarının çalındığı bu günlerde kamusal yayınlarda Türkmen şölenlerinin yer alması asla tesadüf değildir. Bu tablo, Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün o kınsız kılıç gibi parlayan "Toroslar’da bir yörük çadırı görülürse ve o çadırda bir duman tütüyorsa, bu dünyada hiçbir güç ve kuvvet asla bizi yenemez" sözündeki o sarsılmaz hakikatin, bugün coğrafyanın üzerine düşen gölgesi ve en büyük gövde gösterisidir.
Bugün sınır ötesinde örülen o kirli çemberi, Davut Koridoru masallarını ve büyük savaş senaryolarını bozacak tek kudret; sahada akıllı bir diplomasiyle siper kazarken, içeride de o kadim Türkmen ocağının dumanını tüttürmeye devam etmektir. Tarih; rüzgâra göre yön değiştiren yapay söylemleri değil, boranın ve ayazın ortasında köklerine sımsıkı sarılanların destanını yazar.

NOT:Toroslar’ın, Dulkadiroğlu ocağının ve Türkmen boylarının sesini geleceğe taşıyan bu anlamlı buluşma, karikatürleşmiş yapay kimliklere inat; 18 Kasım 2026 Çarşamba günü saat 22.00’de TRT Avaz’da ekranlara geliyor. Karacakurt Köyleri Türkmen Derneği’nin öncülüğünde gerçekleştirilen bu kadim merasimi izlemek, dumanı tüten o ocaklara omuz vermek için hepimizi ekran başına bekliyoruz!

Araştırmacı Yazar Mehmet Dulkadir

Yorumlar